Күпме йылдар үтеп китте инде
Һинһеҙ, әсәй, йәшәп ятыуға.
Тик барыбер һаман күнегеп булмай
Ерҙә һинһеҙ таңдар атыуға.
Балҡып-көлөп ҡаршыларһың төҫлө
Ҡыҙҙарыңдың эштән ҡайтыуын.
Ҡолаҡтарҙа ғына яңғырап тора,
Балаҡайым, тиеп әйтеүең.
Һыу-һауаһыҙ йәшәп булмағандай,
Һинһеҙ йәшәү – оло бер ғазап.
Үкенестәр ниңә был донъяла
Сыбыртҡылай һуңлап, тик аҙаҡ.
Бергә саҡтар әгәр кире ҡайтһа,
Көн-төн тыңлар инем үҙеңде.
Сараһыҙлыҡ сабырлыҡтан аша,
Йылдар һынай минең түҙемде.
Һинең ғүмер беҙҙең хәтер менән,
Тормош менән йәшәп ялғана.
Һис үкенмәҫ инем һинең кеүек
Әсәй була алһам балама.